Ptaki śpiewają w Kigali Online

Ptaki śpiewają w Kigali (2017) film do obejrzenia lub ściągnięcia na dysk!

Data publikacji: 2017-09-24

Ptaki śpiewają w Kigali (2017) film do obejrzenia lub ściągnięcia na dysk! Świetny film w szczególności na wieczór! Naprawdę wart obejrzenia! Nie pożałujesz, gdy go oglądniesz!

Ptaki śpiewają w Kigali Online

Riko prawie bocian Online

Ptaki śpiewają w Kigali Online

Jest rok 1994. Po tym, jak w Kigali zestrzelono samolot prezydenta Rwandy, trwają rozruchy między plemionami Tutsi i Hutu. W ciągu trwających 100 dni czystek z rąk ekstremistów ginie około miliona ludzi. Świadkiem tych wydarzeń jest Anna (Jowita Budnik) – polska ornitolog, która przyjechała do Afryki, aby prowadzić badania nad spadkiem populacji sępów w Rwandzie. Gdy zaczyna się ludobójstwo, Polka ratuje przed śmiercią młodą dziewczynę z plemienia Tutsi – Claudine. Anna umożliwia ocalonej ucieczkę do Polski. Po przylocie do kraju kobiety próbują otrząsnąć się z koszmarnych przeżyć, ale nie są w stanie wpisać się w rutynę codziennego życia. Pewnego dnia, po upływie kilku lat, Klarysa decyduje się na powrót do ojczyzny. Anna postanawia wyruszyć wraz z przyjaciółką w tę niezwykle emocjonalną podróż do samego serca Afryki.

SPRAWDŹ RÓWNIEŻ NA:

Ptaki śpiewają w Kigali Online

Ptaki śpiewają w Kigali Online

Ptaki śpiewają w Kigali Online

Ptaki śpiewają w Kigali Online

Ptaki śpiewają w Kigali Online

Najważniejszym wydarzeniem wczorajszego wieczoru podczas 52. Festiwalu Filmowego w Karlowych Warach była światowa premiera filmu „Ptaki śpiewają w Kigali”. To już czwarty tytuł w dorobku Joanny Kos-Krauze i Krzysztofa Krauzego w konkursie głównym festiwalu po „Moim Nikiforze” (cztery nagrody, w tym Grand Prix), „Placu Zbawiciela” oraz „Papuszy” (wyróżnienie specjalne jury).

„Witamy was jako przyjaciół” – tak zapowiedział twórców Karel Olch, dyrektor artystyczny festiwalu. „Film był trudny, realizowany w arcytrudnych warunkach, ale obiecałam dziewczynom z mojej ekipy, że pojawi się kiedyś moment, kiedy będą mogły założyć wysokie obcasy. To jest właśnie ta chwila” – mówiła przed projekcją Joanna Kos-Krauze.

Licząca ponad tysiąc miejsc, gigantyczna sala Thermal, w której odbył się pokaz, przyjęła film w skupieniu, milczeniu, dopiero podczas napisów (i po ich zakończeniu) zerwała się niemilknąca burza braw. Już po wcześniejszym pokazie prasowym, w kuluarach, „Ptaki śpiewają w Kigali” zaczęto typować do głównej nagrody festiwalu. Ostatni film Joanny Kos-Krauze i Krzysztofa Krauzego prowadzi też jak dotąd w codziennie aktualizowanym rankingu międzynarodowej krytyki, a producenci odbierają kolejne zaproszenia prestiżowych światowych imprez filmowych.

Theodor Adorno dowodził, że „napisanie wiersza po Auschwitz to jest barbarzyństwo”. Ludobójstwo się powtarza. W 1994 roku, wskutek czystek etnicznych w Rwandzie, niewielkim kraju w środkowo-wschodniej Afryce, zamordowano ponad milion obywateli z plemienia Tutsi, niemal dwie trzecie całej społeczności Tutsi w kraju. To nie był najazd obcych. Rwandyjczycy zrobili to sami. Ofiarami byli sąsiedzi, członkowie rodzin, bliscy przyjaciele. Niezrozumiała, niewytłumaczalna klęska humanizmu. W Kigali po ludobójstwie zostały zgliszcza. Martwe, niepogrzebane ciała, zaschnięta krew, fetor śmierci. Nawet ptaki nie wytrzymały tego widoku. Przestały śpiewać. Tylko jak napisać o tym wiersz? Jak nakręcić film?

Krauzowie wybrali rozwiązanie najlepsze z możliwych. Postawili na namysł zamiast scen przemocy, metaforę w miejsce dosłowności. Kilka lat po wydarzeniach z Kigali, na fali zainteresowania tematem ludobójstwa w Rwandzie, powstała seria głośnych filmów fabularnych z „Hotelem Rwanda” i „Shooting Dogs” na czele. „Ptaki śpiewają w Kigali” są jednak filmem zupełnie innym. Nie referują wydarzeń z 1994 roku, to byłoby chyba już dzisiaj niepotrzebne, pokazują natomiast co dzieje się z ludźmi po „końcu świata”. Jak przetrwać po katastrofie, jak dalej żyć, kiedy nie ma się na to żadnych sił.

Bohaterki są dwie. Z jednej strony, córka wybitnego ornitologa rwandyjskiego prowadzącego badania nad wymierającą populacją sępów – Claudine (wybitna rola aktorki rwandyjskiej, Eliane Umuhire – występującej na co dzień w teatrze w Kigali w spektaklach poruszających temat traumy po ludobójstwie), z drugiej – Anna Keller (kolejna fascynująca kreacja Jowity Budnik w filmach Krauzów) badaczka stale współpracująca z profesorem, którą w Kigali zastała bratobójcza masakra z 1994 roku. Keller udało się przewieźć ocalałą z rzezi córkę mentora do Polski. Powrót do życia jest jednak trudny. Krauzowie precyzyjnie pokazują, jak ciężko jest przetrwać ocalonym, i jakie to skomplikowane. W rwandyjskiej dziewczynie wszystko się kotłuje. Potrafi być nieznośna, agresywna, naprawdę cierpi. Stale wraca też tęsknota do kraju, do ojczyzny. Do ptaków śpiewających w Kigali, nigdzie indziej.

Joanna i Krzysztof zainteresowali się tematyką ludobójstwa w Rwandzie po przeczytaniu opowiadania Wojciecha Albińskiego – „Czy ktoś z państwa popełnił samobójstwo”. To był punkt wyjścia. Od 2006 roku zaczęli przyjeżdżać do Rwandy, wracali tam często – po ponad dziesięciu latach powstał film. Efekt jest znakomity. Ten zdyscyplinowany reżysersko obraz, wspaniale sfilmowany, udźwiękowiony, zmontowany i zagrany (bardzo dobry Witold Wieliński, świetna Anna Ilczuk), zostanie w historii kina polskiego również jako ostatnia pozycja w dorobku Krzysztofa Krauzego. Film o śmierci zbiorowej stał się w pewnym sensie opowieścią o odejściu prywatnym. Ostatnim pożegnaniem z wybitnym polskim twórcą, ale także mężem, przyjacielem, autorytetem środowiska filmowego… Legendarny reżyser „Długu” zdążył jeszcze przygotować z Joanną pełną dokumentację filmu, wspólnie napisali scenariusz, wybrali obsadę, jednak po pierwszych sześciu dniach zdjęciowych był już tak osłabiony, że musiał zejść z planu. Zmarł w grudniu 2014 roku. Co jeszcze bardziej dotkliwe, w sierpniu 2016 roku odszedł również Krzysztof Ptak, jeden z trojga – obok Wojciecha Staronia i Józefiny Gocman – autorów zdjęć do filmu, współpracujący z Krauzymi również przy „Moim Nikiforze” i „Papuszy”.

Napisz odpowiedź!

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*